Εξετάζοντας την ιστορία της Αριστεράς εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι οι διασπάσεις την ακολουθούν σε κάθε της βήμα. Το ίδιο και οι αγώνες. Η πάλη για τα μικρά και μεγάλα, για τα καθημερινά και τα μακροπρόθεσμα, η αέναη πάλη για έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο.

Αλλά γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί οι άνθρωποι της Αριστεράς που συγκροτούσαν ή συγκροτούν κάποιο κόμμα ή οργάνωση, έχοντας κάνει βίωμά τους τα υψηλά ιδανικά, την ανιδιοτέλεια, την προσφορά και τις θυσίες να ζουν σε τακτά χρονικά διαστήματα εσωκομματικές συγκρούσεις και διαιρέσεις που πολλές φορές λαμβάνουν τον χαρακτήρα μιας ανειρήνευτης πάλης καθιστώντας τον χθεσινό σύντροφο τον χειρότερο εχθρό;

Ο αείμνηστος Βασίλης Ραφαηλίδης έλεγε ότι μια διάσπαση διπλασιάζει τον αριθμό των μελών της Κ.Ε. Υπονοούσε δηλαδή ότι οι διασπάσεις γίνονται κατά κανόνα για τις καρέκλες. Αναμφίβολα υπήρχαν και υπάρχουν και στην Αριστερά άνθρωποι που έλκονται από θέσεις και από καριέρες, αλλά δεν ήταν ποτέ οι καρέκλες η βασική αιτία των διασπάσεων των αριστερών κομμάτων και οργανώσεων.

Η τυπολογία των διασπάσεων στην Αριστερά είναι μεγάλη. Κατά κανόνα όμως αυτές είχαν ιδεολογικές και πολιτικές αιτίες. Ουδέποτε το κυρίαρχο στοιχείο ήταν ο καριερισμός ορισμένων έναντι άλλων ή μια σύγκρουση από θεσιθήρες. Μεγάλα ιδεολογικά ρεύματα έπαιξαν ουσιαστικό ρόλο στις συγκρούσεις και στις διασπάσεις της Αριστεράς. Οπως ο μαρξισμός έναντι του αναρχισμού και των ουτοπικών σοσιαλιστικών θεωριών, ο λενινισμός έναντι των σοσιαλρεφορμιστικών αντιλήψεων, ο τροτσκισμός έναντι των αντιλήψεων του Στάλιν, ο μαοϊσμός απέναντι στο σοβιετικό μοντέλο οικοδόμησης του σοσιαλισμού κ.ο.κ.