Η κυβέρνηση πανηγυρίζει ως πεμπτουσία εξυγίανσης του τραπεζικού συστήματος την περίφημη αποεπένδυση, δηλαδή την πώληση των συμμετοχών του Δημοσίου. Εχει απομείνει μόνο ένα ποσοστό στην Εθνική Τράπεζα, που κι αυτού η διάθεση σε ιδιώτες δρομολογείται τους προσεχείς μήνες.

Ακόμη κι αν δεχτεί κανείς ότι δεν μπορούσε να γίνει κάτι άλλο, επειδή το Δημόσιο δεν έχει λόγο να είναι τραπεζίτης -άποψη που προσκρούει στο γεγονός ότι στις περισσότερες ισχυρές χώρες της Ε.Ε. υπάρχει σημαντικός κρατικός έλεγχος στο χρηματοπιστωτικό σύστημα-, το ερώτημα είναι ποιος είναι ο απολογισμός της διάσωσης των τραπεζών.

Ποιος έχασε και ποιος κέρδισε από τα τρία κύματα ανακεφαλαιοποίησης και από τα άλλα πακέτα στήριξης των τραπεζών που ξεκίνησαν το 2008, όταν ξέσπασε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση; Ποιος κέρδισε και ποιος έχασε από τα μέτρα απαλλαγής των τραπεζών από τα προβληματικά δάνεια ή από τη μη φορολόγηση των εσόδων τους; Ποιος είναι ο λογαριασμός και ποιος τον πληρώνει;

Και, τέλος, αν έχει υποστεί ζημία το Δημόσιο, υπάρχει θέμα λογοδοσίας και από ποιον;

Αυτά τα ερωτήματα, που τείνουν να εξαφανιστούν από τη δημόσια συζήτηση, σε μια λογική τύπου «περασμένα - ξεχασμένα», θέτει η «Εφ.Συν.» σε έναν απολογισμό για το τι κόστισε στους Ελληνες φορολογούμενους η διάσωση και η προστασία του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ο δικός μας λογαριασμός ανεβάζει το κόστος πάνω από τα 60 δισ. ευρώ, σημαντικό μέρος των οποίων έχει φορτωθεί στο δημόσιο χρέος και θα αποπληρώνεται μέχρι και το 2060