Το «Σπίτι μου ΙΙ» εκκίνησε υπό τις ηχηρές τυμπανοκρουσίες κυβέρνησης, φίλιων ΜΜΕ και τραπεζών. Ολοι προβάλλουν τα «θέλγητρα» του προγράμματος, ενώ ιδιαίτερα κυβέρνηση και τράπεζες εμφανίζονται σαν αρωγοί στην προσπάθεια των νέων ζευγαριών να αποκτήσουν ιδιόκτητη κατοικία. Ως συνήθως, όμως, η κυβερνητική προπαγάνδα πόρρω απέχει από την αλήθεια.

Πρώτα απ’ όλα, τα επιλέξιμα ακίνητα είναι κατασκευής έως το 2007 και χωρίς «κόφτη» παλαιότητας. Eπομένως ένα τμήμα τους δεν πρόλαβε καν τον πρώτο αντισεισμικό κανονισμό ή έστω κάποιες από τις μετέπειτα βελτιώσεις του. Ετσι, πολλοί από τους νέους ιδιοκτήτες θα αποκτήσουν σπίτια παμπάλαια, εκτεθειμένοι στην πιθανότητα σοβαρών κινδύνων.

Οι τραπεζες, από την πλευρά τους, που εμφανίζονται να συμβάλλουν στην επίλυση του στεγαστικού προβλήματος, είναι οι κατ' εξοχήν ευνοημένες του προγράμματος. Το συνολικό κονδύλι των 2 δισ. ευρώ θα καταλήξει στα ταμεία τους. Αλλά μαζί με τα funds, θα επωφεληθούν και με άλλον τρόπο: με τη δυνατότητα που τους δίνεται να «πασάρουν» στους αγοραστές προβληματικά ακίνητα που έχουν στο χαρτοφυλάκιό τους χωρίς την αντιμετώπιση των όποιων προβλημάτων τους πριν από την πώληση.

Ετσι, το «πάρτι» του real estate θα έχει ξανά υψηλούς προσκεκλημένους τις τράπεζες, τα funds και πάσης φύσεως διαχειριστές φθαρμένου οικιστικού κεφαλαίου: όλοι αυτοί, υπό την κυβερνητική μπαγκέτα, θα συμπράξουν για να αποκτήσουν νέοι άνθρωποι «παλιά κεραμίδια πάνω από το κεφάλι τους» και να αναλάβουν πεπαλαιωμένες στεγαστικές επισφάλειες. Το πρόγραμμα «Σπίτι μου II», αντί να αυξάνει το οικιστικό κεφάλαιο, παρακινεί σε αγοραπωλησία του πλέον παλαιωμένου τμήματός του.

Αυτό όμως το φθαρμένο οικιστικό κεφάλαιο δεν είναι φτηνό. Τα δεδομένα αποδεικνύουν ότι η διαθεσιμότητα για ακίνητα έστω και αυτών των προδιαγραφών είναι πολύ χαμηλή και γίνεται αξιόλογη μόνο για ακίνητα με τιμή πώλησης πάνω από 200.000 ευρώ.Οπως έγινε και με το «Σπίτι μου Ι», και μόνο η αναγγελία του προγράμματος οδήγησε σε κερδοσκοπία στις τιμές των ακινήτων αυτής της κατηγορίας, γεγονός που επιδεινώνει το πρόβλημα της διαθεσιμότητας. Μ' αυτόν τον τρόπο οι τιμές αγοράς και τα ενοίκια πιέζονται προς τα πάνω, επιδεινώνοντας τη στεγαστική κρίση.

Για ακόμη μία φορά, η κυβέρνηση νομοθετεί για την αγορά και εμπορεύεται μια κοινωνική ανάγκη κάνοντας μπίζνες με τις τράπεζες και το real estate, προσποιούμενη ταυτόχρονα ότι κίνητρό της είναι η επίλυση ενός κοινωνικού προβλήματος. Ας ελπίσουμε ότι δεν την πιστεύουν όλοι.

efsyn.gr