Στην απόλυτη ωριμότητά του, ο Άλφρεντ Χίτσκοκ διασκευάζει με απαράμιλλη δεξιοτεχνία μια μεγάλη επιτυχία της βρετανικής περιόδου του. | Powered by Uber.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’50, την εποχή της πλήρους ωριμότητας και απόλυτης καταξίωσής του, ο Άλφρεντ Χίτσκοκ αποφασίζει να υπογράψει το χολιγουντιανό ριμέικ της πιο πετυχημένης εμπορικά ταινίας της βρετανικής περιόδου του. Γυρισμένο το 1934, το "Ο Άνθρωπος που Γνώριζε Πολλά" είναι ένα ασπρόμαυρο κατασκοπικό θρίλερ δομημένο έξυπνα πάνω στην τεχνική του σασπένς, το οποίο κορυφώνεται στην προτελευταία σκηνή, αυτήν της απόπειρας δολοφονίας ενός διπλωμάτη κατά τη διάρκεια ενός κονσέρτου στο Άλμπερτ Χολ. Ο ίδιος ο Χίτσκοκ θεωρούσε την ταινία "δουλειά ενός ταλαντούχου ερασιτέχνη" και, ως πεπειραμένος επαγγελματίας πλέον, αποφάσισε να τη σενιάρει στη λεπτομέρειά της.

Ο Τζέιμς Στιούαρτ και η Ντόρις Ντέι είναι ένα ζευγάρι Αμερικανών τουριστών στο Μαρόκο. Εκείνος, πλούσιος γιατρός, θα τιμωρηθεί όχι μόνο επειδή "κάνει διακοπές πληρωμένες από τον πόνο των άλλων", αλλά επειδή η περιέργειά του θα τον οδηγήσει στην αποκάλυψη ενός θανάσιμου μυστικού. Ένας κατάσκοπος ο οποίος δολοφονείται μπροστά στα μάτια του τού εκμυστηρεύεται πως κάποιοι σχεδιάζουν να σκοτώσουν έναν πολιτικό στο Λονδίνο. Για να μην αποκαλύψει την πληροφορία στις αρχές, οι συνωμότες θα απαγάγουν το μικρό του γιο και εκείνος θα αναγκαστεί να τους αναζητήσει ως τη βρετανική πρωτεύουσα και φυσικά τη συναυλία στο Άλμπερτ Χολ.

Αν εξαιρέσουμε έναν έντονο μελοδραματισμό, ο οποίος κατά στιγμές ανακόπτει τον στέρεο αφηγηματικό ρυθμό, το ριμέικ του "Ανθρώπου που Γνώριζε Πολλά" υπερτερεί σε χάρη, χιούμορ και σκηνοθετική δεξιοτεχνία της πρωτότυπης ταινίας. Υποδειγματική χρήση των χώρων (από την αγορά του Μαρακές έως το μαγαζί με τα ταριχευμένα ζώα), πειστικές ερμηνείες από τους Στιούαρτ και Ντέι (η οποία τραγουδά το βραβευμένο με Όσκαρ "Que sera, sera"), καλοζυγισμένη πλοκή και μια μεθοδική κορύφωση στη σεκάνς του κονσέρτου, όπου τα κύμβαλα ετοιμάζονται βασανιστικά να χτυπήσουν με ένταση τη μοιραία νότα. Μια αξεπέραστη σε ένταση σκηνή, στην οποία η παρτιτούρα του Μπέρναρντ Χέρμαν και η κάμερα του Χίτσκοκ συνδυάζονται στο τελειότερο δείγμα κινηματογραφικού σασπένς.