Επτά χρόνια πάνω κάτω το βουνό 

Με μεγάλη χαρά το newshub.gr παρουσιάζει σε αποκλειστικότητα, το υπέροχο και παράλληλα πρωτότυπο βιβλίο του Γιώργου Ανδρουλάκη, «Ορειβατικές Περιπέτειες στη Δίκτη και τα Λασιθιώτικα βουνά - Επτά χρόνια πάνω κάτω το βουνό». Το βιβλίο αφορά τις περιπέτειες του συγγραφέα στην οροσειρά της Δίκτης και είναι μία μίξη αφηγηματικού - λογοτεχνικού βιβλίου με πάρα πολλά όμως ιστορικά στοιχεία τα οποία έχουν διασταυρωθεί από τον συγγραφέα. Ενα ξεχωριστό βιβλίο - ύμνο, για την ορειβασία. Θα παρουσιαστεί σε συνέχειες μεσα από το κυριακάτικο ηλεκτρονικό περιοδικό του newshub.gr "The Magazine". Αρχή κάνουμε σήμερα, με την Εισαγωγή και τον Πρόλογο του βιβλίου.

 ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Δίκτη ή Λασιθιώτικα βουνά, η ανατολικότερη  οροσειρά της Κρήτης , η 3^η στη σειρά σε όγκο και ύψος αλλά με το μεγαλύτερο οροπέδιο (Λασιθίου)  το μεγαλύτερο δάσος (Σελάκανο) καθώς και τα ψηλότερα κατοικημένα χωριά στο νησί (Μαγουλάς και Αγ. Χαράλαμπος 875μ.).

Μια οροσειρά με αυτόνομες κορφές Σελένα, Τσίβη ,Πλατιά κορυφή, Μικρός Αφέντης , Σαρακηνού κ.α. αλλά και το λεγόμενο πέταλο με τέσσερις κορυφές άνω των 2.000  να κυριαρχεί στη μέση και να δίνει τη ευκαιρία για σοβαρές διασχίσεις ή αναβάσεις.

(φώτο: Ορειβάτες στο σελί του λόφου της Οργιάς στο Καθαρό με θέα στο βάθος το Σπαθί)

Αν τώρα πρέπει να βάλουμε σε μια σειρά τους λόγους να γνωρίζει κάποιος τη Δίκτη ορειβατικά αυτοί είναι,  η διάσχιση της πάνω στο Ε4 που αυτόματα τη διεθνοποιεί και ενώνει τη Κασταμονίτσα πχ. με το πανέμορφο Σελάκανο,  η ανάβαση στον μεγάλο Εντίχτη η Σπαθί όπως επικράτησε να λέγεται και είναι η ψηλότερη κορυφή της στα 2.148μ ,η ανάβαση βέβαια στη δέυτερη κορυφή της τον περίφημο Αφέντη Χριστό 2141μ. όπου τον Άυγουστο που γιορτάζει το ομώνυμο εκκλησάκι μπορείς να δείς μέσα στη νύχτα εκατοντάδες κόσμου να ανεβαίνει απ όλες τις πλευρές του βουνού με σκοπό να παραβρεθεί στη λειτουργία και είναι και το σημείο που ενώνει όλες τις κοινότητες του βουνού , το διάσημο φαράγγι της Σαρακίνας να αποτελεί όαση τους ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες καθώς η συνεχής παροχή νερού όλο το χρόνο το κάνει ιδανικό σκηνικό για μια παιγνιδιάρικη διάσχιση του ,το Σελάκανο να ευχαριστηθείς δάσος,  το Καρφί πάνω απ το χωριό της Κεράς με το ωραίο σύμπλεγμα  μονοπατιών  του να δημιουργεί μία πλήρη και γεμάτη διαδρομή για όλους,οι λεγόμενες ‘Βόλιτες’ ,το παμπάλαιο δηλαδή μονοπάτι που ένωνε το κάμπο του Λασιθιού με την Πεδιάδα του Ηρακλείου  και είναι μέρος και του Ε4, το Χαυγά όπως λέμε τα φαράγγια στα ανατολικά, της Κριτσάς που τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει ιδιαίτερη δυναμική λόγω της απαράμιλλης ομορφιάς του  αλλά και της πολύ έυκολης πρόσβασης απ τα παράλια και τη τουριστική βιομηχανία αλλά και τον Χαυγά Λασιθιού-Καθαρού με το περίφημο Νεραιδοκόλυμπο να έχει γίνει σοβαρή ατραξιόν. 

Επίσης για τα διάσημα τεχνικά φαράγγια της,  Άρβης  της Πορτέλας  της Λαπάθου του Ζωναριού της  Έργάνου κ.α που αφορούν  όμως ένα πιο ειδικό κοινό.

(φώτο: Το σελί και στο βάθος το Μαδαράκι η Αφικλής, Καθαρό)

Η Δίκτη βέβαια δεν είναι μόνο αυτά ,είναι ο Ομαλός η Αμαλός όπως τον λένε οι ντόπιοι της Βιάννου με τη λίμνη του,  το πανέμορφο Κυπαρισσόδασος της Κριτσάς  η εκστατική διάσχιση της άσημης Ψαρής μαδάρας(2076μ.) που πολλοί τη μπερδέυουν με τον Αφέντη , ο σκληρός και επίπονος Λάζαρος (2085μ.)  το κρυμμένο Αζιλακόδασος στα βόρεια και ο άγριος Χαυγάς του Ανδριανού αλλά και της Κασταμονίτσας, Το φαράγγι του Μπουφάνη και ο ποταμός του Χριστού που αν μπείς μέσα Άνοιξη θα καταλάβεις τι εστί δύναμη του νερού , οι άγνωστες Χώνες  και που  παρ΄ όλο  που όλοι τις έχουν χαζέψει απ το νερό του Αβαρσάμη στο ομώνυμο σελί, παραμένουν ένα μυστικό και ας υπήρξαν ένα απ τα κέντρα της αντίστασης στη κατοχή, ο μεγάλος φάραγγας του Ξενιάκου η Ψωριάρη που είναι καταγεγραμένος ως μη προσπελάσιμος άνευ τεχνικών μέσων αλλά οι βοσκοί της περιοχής έχουν άλλη άποψη, το τρομερό και φοβερό φαράγγι της Εργάνου και του Λαπάθου που εδώ τα πράγματα είναι εντελώς άγρια αλλά και πανέμορφα.

Επίσης είναι οι παλιές στράτες του βουνού που πολλά τμήματα  απ αυτές σώζονται σε καλή κατάσταση(Βόλιτες,Μινωικό μονοπάτι Καθαρού,Περατόστρατα , Βασιλική στράτα ), οι Αρχαιολογικοί του χώροι Δικταίο άντρο,  Καρφί,Παπούρα , η σκαπάνη τώρα στη Πλάτη,  Ιερό Ερμή και Αφροδίτης , Λατώ και βέβαια τα χωριά του που  πολλά απ αυτά βρίσκονται σε υψόμετρο πάνω και απ τα 850μ. (Μαγουλάς,Πλάτη,Ψυχρό  Γεροντομουρί η Άγιος Χαράλαμπος,Μέσα ποτάμοι  που είναι και τα ψηλότερα κατοικημένα σε όλο το νησί,  τα εγκαταλελειμένα Αργυρόνερο (900μ.!)  Άνω Σύμη (880μ.) 

(φώτο: Οι δέτες του Σπαθιού από το Φασόσελο)

Όλα αυτά είναι Δίκτη όπως επίσης είναι ο καφές μέσα στη Πλαθιανή λαγκάδα ακούγοντας τους Κοτσυφούς η στη κορυφή του άσημου Κουρελιού με θέα το Σελάκανο, η  στο Ρίζωμα της Τσίβης αγναντέυοντας το κόλπο του Μιραμπέλλου,η  να κάθεσαι  στο Ιερό του Ερμή και Αφροδίτης Άνοιξη καιρό με τα νερά της Κρύας βρύσης να τρέχουν γάργαρα και να πλημυρίζουν το τόπο η να ανεδιάζεις την Έμπαρο από το Δέτη της Κούπας .

Στο βιβλίο όμως που κρατάτε στα χέρια σας  δεν θα κάνουμε γεωγραφική η ιστορική καταγραφή  του βουνού αλλά ούτε κάποιου άλλου είδους ανάλυση η μελέτη , εδώ θα διαβάσετε τις περιπέτειες του υποφαινόμενου που για επτά χρόνια ανέβαινε κατέβαινε κορφές και κορφαλάκια, φαράγγια λαγκάδια ρεματιές, λάκκους και  Γούλες και κάποια στιγμή συνειδητοποίησε ότι έχει πάει σχεδόν παντού οπότε άξιζε το κόπο αυτά να γραφτούν κάπου.

* Το βιβλίο αφορά ορειβάτες κατά κύριο λόγο , παρόλα αυτά με λίγη προσπάθεια συνοδεία των χαρτών που  το συνοδέυουν μπορεί να διαβαστεί και από άσχετους.

** Όλα τα αποσπάσματα από τους χάρτες είναι από το ΄χάρτη της Ανάβασης για τη Δίκτη με δικές μου προσθήκες και διορθώσεις όπου χρειαζόταν

ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ!!

(φώτο: Οροπέδιο Εργάνου Άνοιξη)

(φώτο: Γενική άποψη της Δίκτης από τα νότια πρός βόρεια στο χάρτη της Ανάβασης)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η σχέση μου με το βουνό ξεκινά από μικρό παιδί, νάμουν 6-7 χρονών όταν άρχισε να με παίρνει ο πατέρας μου στο κυνήγι, με ξυπνούσε μες τη νύχτα και φέυγαμε. Τη μιά στο νερό για Φάσες την άλλη καρτέρι στο Λαγό, παρέα,δεν έκανα τίποτα.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ που επιστρέφοντας μια μέρα απ το κυνήγι  με κάμποσα πουλιά περασμένα στο ειδικό σαν χταπόδι εξάρτημα που υπήρχε γι αυτή τη δουλειά , λίγο πριν βγούμε στο δρόμο βρεθήκαμε μπροστά από μια Χαρουπιά και πάνω της κρεμασμένη μια Ντενέκα. Χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα με το δίκανο στον ώμο και  με τα πόδια ανοιχτά κόντρα  να μην με πετάξει πίσω, έβαλα το χέρι στη σκανδάλη και σημάδεψα ,επιτυχία,και βρήκα τη Ντενέκα και δεν έφυγα πίσω,ξεκουφάθηκα για λίγο αλλά αυτό ήταν. 

Ως Ποταμίτες* βέβαια η σχέση συνεχίστηκε και με άλλους τρόπους , οι κήποι του καλοκαιριού και το πότισμά τους με τις Σάυρες και τα Βατραχάκια να ξετρυπώνουν πότε πότε, οι επισκέψεις σε μάντρες βοσκών για να πάρουμε κοπριά η κανένα καλό τυρί ,το πέρασμα στο οροπέδιο για πατάτες με τη θέα κάθε φορά που κατεβαίναμε τα Σελλιά να κόβει την ανάσα , οι Αμανίτες το χειμώνα που,σαν μάγος ,λες και είχε ραβδοσκόπιο  ο πατέρας μου ήξερε ακριβώς που να πάει και να βρεί αυτούς τους ωραίους μεγάλους Πρινίτες όπως έμαθα αργότερα ότι είναι το όνομα τους.Τις Ζουροπαγίδες που στήναμε με τη πλάκα και τη Φρίσα περασμένη στο κλαράκι,ήταν ακόμα εποχή που το τομάρι της ήταν αγαθό,μετά  απαγορέυτηκε το κυνήγι της. 

Είχα διαμορφωθεί απ΄ όλες αυτές τις παιδικές περιπέτειες  και γνώριζα τη μαγεία του βουνού τις εικόνες του και τις μυρωδιές του.Ακόμα και τώρα όποτε περνώντας  ακουμπώ Φασκομηλιά και μοσχομυρίζει ο τόπος θυμάμαι εκείνες τις μέρες και το Πατέρα μου.

Όλα αυτά μέχρι τα 13-14 μου ,μετά ως δια μαγείας μπλέκω με τη θάλασσα και τα θαλάσσια σπόρ και ως που να πείς κύμινο είμαι πια στην Αθήνα. Σε εκδρομές κατά καιρούς στο Καρπενήσι  στη Λίμνη Πλαστήρα  στα Καλάβρυτα  είχα πάντα την αίσθηση της οικειότητας αλλά ως εκεί, ούτε πήγαινε το μυαλό μου ότι θα ανέβω σε κορφή η θα πεζοπορήσω,βόλτες τζάκι ψητά κρασί,αυτό ως επι το πλείστον ήταν το βουνό για πολλά χρόνια.

Όλα αυτά εώς την Άνοιξη του 15’, η χρεωκοπία του 10’ έχει μεταβάλει δια παντός τις ζωές μας ,συνήθειες ετών και ετών χάθηκαν και η νέα πραγματικότητα ήταν υπό διαμόρφωση. Το 15’ λοιπόν με έχει φάει ο φίλος μου ο Θοδωρής , έλα ,και έλα, και θα πάθεις πλάκα και δεν ξέρεις τι χάνεις και πάει λέγοντας. Πρόσφατα είχε δημιουργηθεί  σύλλογος στον Άγιο Νικόλα και  είχε συμμετάσχει ήδη σε μερικές  εξορμήσεις του,το έλα δηλαδή ήταν να πάμε με το σύλλογο. Ένα βράδυ Σαββάτου κουτσοπίναμε τα Ουισκάκια μας στο Ντιλάκ και είχε αρχίσει τα ίδια, έλα ,και έλα και για να μην τα πολυλέμε μου δήλωσε κατηγορηματικά ότι άυριο το πρωί στις εφτάμισι θα περνούσε να με πάρει.

Η εκδρομή ήταν στο Καθαρό, απ΄ το Αβδελιακό προς το Λιβάδι ,προς το Λάζαρο δηλαδή και επιστροφή από το  Αμπελιτσολάγκαδο. Δεν ξέρω αν μπορώ να περιγράψω με λέξεις ακριβώς τι μου συνέβη γι αυτό θα το πω με μια τετριμένη, γνωστή έκφραση που συμπυκνώνει όμως όσο γίνεται την αίσθηση , Kεραυνοβόλος  Έρωτας.

*Έξω Ποτάμοι Λασιθίου

  (  φώτο :Ο Λάζαρος από το μονοπάτι που ξεκινά απ’ τις Μάυρες και οδηγεί στο νερό της Τρύπας  και το Λιβάδι)

newshub.gr