Το πρόγραμμα Χρυσή Βίζα είναι ίσως το πλέον εύγλωττο παράδειγμα της αντίληψης που έχει η κυβέρνηση για την ανάπτυξη, υπακούοντας στο πρόταγμα «μετανάστευση και επενδύσεις», δηλαδή στον διεθνή ανταγωνισμό για την προσέλκυση επενδύσεων με βάση ειδικά κίνητρα. Εν προκειμένω, το βασικό κίνητρο είναι ότι με την άδεια διαμονής στην Ελλάδα οι επενδυτές αποκτούν τη δυνατότητα κίνησης και δραστηριοποίησης στη ζώνη Σένγκεν. Για αρκετούς όμως το κίνητρο είναι και η δραστηριοποίηση στο airbnb.

Η Ελλάδα ωστόσο είναι και προορισμός με… ειδικά πλεονεκτήματα. Δεν είναι τυχαίο ότι μακράν πρώτοι στην ένταξη στο πρόγραμμα είναι επενδυτές που έρχονται από την Κίνα. Στην πρώτη πεντάδα βρίσκουμε την Τουρκία, το Ιράν, τον Λίβανο και την Αίγυπτο – η αρχικά ορμητική συμμετοχή Ρώσων «πάγωσε» όταν εξαιρέθηκαν λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.

«Παρενέργεια» του προγράμματος είναι ότι συμβάλλει σημαντικά στην εκτίναξη των τιμών στα ακίνητα, όπου έχει δημιουργηθεί μια υπερμεγέθης «φούσκα». Ανησυχώντας για το σκάσιμο αυτής της «φούσκας», το ΔΝΤ στην πρόσφατη έκθεσή του για την Ελλάδα προειδοποίησε για πιθανούς κινδύνους στο τραπεζικό σύστημα.

Οι έξωθεν πιέσεις, αφενός από το ΔΝΤ και αφετέρου από την Ε.Ε. -αν και παρασκηνιακά- για λόγους γεωπολιτικούς, οδηγούν την κυβέρνηση στην κατεύθυνση τροποποίησης του προγράμματος. Ούτε το ΔΝΤ, όμως, ούτε η Ε.Ε., ούτε η Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ), ούτε -πολύ περισσότερο- η κυβέρνηση «βλέπουν» ή αξιολογούν την κοινωνική διάσταση του προβλήματος: η εκτίναξη των τιμών των κατοικιών, κυρίως των ενοικίων, έχει δημιουργήσει συνθήκες οικιστικής κρίσης, με θύματα εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά και υποψήφιους αγοραστές λαϊκής στέγης.

Το ΔΝΤ δεν βλέπει το πρόβλημα γιατί έχει άλλη «εντολή»: την ευρωστία των τραπεζών και των δημοσιονομικών. Η ΤτΕ γιατί οι τιμές δεν έχουν φτάσει ακόμη στα προ της κρίσης και των μνημονίων υψηλά. Η κυβέρνηση διότι η «χρυσοτόκος όρνιθα» της Χρυσής Βίζας αποφέρει πολύ υψηλά και διαρκώς αυξανόμενα έσοδα στα κρατικά ταμεία, ενώ ταυτόχρονα συμβάλλει θετικά στην αύξηση του ΑΕΠ.