Ακριβώς γι’ αυτό, άλλωστε, οι νικητές των δυο παγκοσμίων πολέμων, ιδιαίτερα του Δεύτερου, το πρώτο που επέβαλαν στους ηττημένους ήταν ο αφοπλισμός. Εστω κι αν οι ίδιοι επέτρεψαν εις εαυτούς τον εξοπλιστικό ανταγωνισμό που οδήγησε στον Ψυχρό Πόλεμο.

Για τον ίδιο λόγο ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, στην ιστορική αποχαιρετιστήρια ομιλία του 1961, έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου από την αθέμιτη πολιτική επιρροή του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος που υποδαύλιζε την κούρσα των εξοπλισμών κατά τον Ψυχρό Πόλεμο.

Μας τρομάζει η ευκολία με την οποία η ηγεσία της Ε.Ε., και μαζί η πάντα πρόθυμη κυβέρνηση Μητσοτάκη, εντείνει τη ρητορική υπέρ της ενίσχυσης των εξοπλισμών και της αύξησης των πολεμικών δαπανών, μέσω ευρωομολόγων και αύξησης του ευρωπαϊκού χρέους, με στόχο τη Ρωσία.

Και μας τρομάζει ακόμη περισσότερο το γεγονός ότι στις δηλώσεις των ηγετών της Ε.Ε. και στο σχέδιο συμπερασμάτων της Συνόδου, η οποία ολοκληρώνεται σήμερα στις Βρυξέλλες, δεν αφήνεται η παραμικρή χαραμάδα διαπραγμάτευσης για τη λήξη του πολέμου που εξελίσσεται εδώ και δύο χρόνια στην καρδιά της Ευρώπης.

Ποιοι είναι, άραγε, οι υποβολείς της μιλιταριστικής υστερίας που μετατρέπει την «Ενωση Ειρήνης» σε εξοπλιστικό σούπερ μάρκετ; Δεν θέλει και πολλή φαντασία η απάντηση. «Ακολουθήστε το χρήμα».

Απέναντι σε αυτήν την υψηλού ρίσκου στρατηγική, που μπορεί ο ορίζοντάς της να μην πηγαίνει πιο μακριά από τις ευρωεκλογές, απέναντι στα κλισέ της πολεμοκαπηλίας, η ρεαλιστική απάντηση είναι ακριβώς το αντίθετο από το αξίωμα του Vegetius: Si vis pacem, para pacem.

*Εάν θες ειρήνη, ετοιμάσου για ειρήνη

efsyn.gr