Ογερουσιαστής της Βερμόντ Μπέρνι Σάντερς κατηγορεί το Δημοκρατικό Κόμμα για την πολιτική που ακολούθησε και κατέληξε στην ηχηρή ήττα της Καμάλα Χάρις από τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά και τη νίκη των Ρεπουμπλικάνων στη Γερουσία.Σε δήλωση που κοινοποιήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την Τετάρτη, ο Αμερικανός γερουσιαστής σχολίασε ότι η ηγεσία του κόμματος πρέπει να έχει «σοβαρές πολιτικές συζητήσεις» για τους Λατίνους και μαύρους εργάτες που έφυγαν από το Δημοκρατικό κόμμα και ψηφίζουν Ρεπουμπλικανούς.

«Σήμερα, παρά την έκρηξη της τεχνολογίας και της παραγωγικότητας των εργαζομένων, πολλοί νέοι έχουν χειρότερο βιοτικό επίπεδο από τους γονείς τους. Και πολλοί από αυτούς ανησυχούν ότι η τεχνητή νοημοσύνη και η ρομποτική θα κάνουν την κακή κατάσταση ακόμη χειρότερη»,προσθέτει ο Γερουσιαστής. «Παραμένουμε το μόνο πλούσιο έθνος που δεν εγγυάται την υγειονομική περίθαλψη σε όλους ως ανθρώπινο δικαίωμα και πληρώνουμε, μακράν, τις υψηλότερες τιμές στον κόσμο για συνταγογραφούμενα φάρμακα».

Επιθετικός ήταν και για τη στάση της κυβέρνησης Μπάιντεν στον πόλεμο της Γάζας. «Συνεχίζουμε να ξοδεύουμε δισεκατομμύρια για τη χρηματοδότηση του ολοκληρωτικού πολέμου της εξτρεμιστικής κυβέρνησης Νετανιάχου κατά του παλαιστινιακού λαού που οδήγησε στη φρικτή ανθρωπιστική καταστροφή μαζικού υποσιτισμού και πείνας χιλιάδων παιδιών».

Ο 83χρονος Σάντερς, στο ίδιο μήνυμα, σημειώνει πολλά προβλήματα που κρίνει ότι οι ΗΠΑ δεν αντιμετώπισαν υπό την διοίκηση Μπάιντεν-Χάρις: από την ανισότητα του πλούτου και την επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου έως τις υψηλές τιμές των συνταγογραφούμενων φαρμάκων και την έλλειψη εγγυημένης ιατρικής περίθαλψης.

Η δήλωση του Σάντερς έρχεται μια ημέρα αφότου κέρδισε μια τέταρτη θητεία στη Γερουσία την ημέρα των εκλογών, νικώντας τον Ρεπουμπλικανό Τζέραλντ Μαλόι και εξασφαλίζοντας άλλα έξι χρόνια στην Ουάσιγκτον. Έγινε μέλος της Γερουσίας το 2007 μετά την εκλογή του στη Βουλή των ΗΠΑ το 1991. Είχε θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος το 2016 και το 2020, δίχως όμως να λάβει το χρίσμα των Δημοκρατικών. 

Ολόκληρο το κείμενο κριτικής 

«Δεν πρέπει να προκαλεί μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι ένα Δημοκρατικό Κόμμα που έχει εγκαταλείψει τους ανθρώπους της εργατικής τάξης, διαπιστώνει ότι η εργατική τάξη το έχει εγκαταλείψει. Πρώτα, ήταν η λευκή εργατική τάξη, και τώρα είναι και οι Λατίνοι και οι Μαύροι εργάτες.

Ενώ η ηγεσία των Δημοκρατικών υπερασπίζεται το status quo, ο αμερικανικός λαός είναι θυμωμένος και θέλει αλλαγή. Και έχουν δίκιο.

Σήμερα, ενώ οι πολύ πλούσιοι τα πάνε απίστευτα καλά, το 60% των Αμερικανών ζουν από μισθό σε μισθό και έχουμε μεγαλύτερη ανισότητα εισοδήματος και πλούτου από ποτέ. Οι πραγματικοί εβδομαδιαίοι μισθοί, με βάση τον πληθωρισμό για τον μέσο Αμερικανό εργαζόμενο, είναι στην πραγματικότητα χαμηλότεροι τώρα από ό,τι ήταν πριν από 50 χρόνια.

Σήμερα, παρά την έκρηξη της τεχνολογίας και της παραγωγικότητας των εργαζομένων, πολλοί νέοι έχουν χειρότερο βιοτικό επίπεδο από τους γονείς τους. Και πολλοί από αυτούς ανησυχούν ότι η τεχνητή νοημοσύνη και η ρομποτική θα κάνουν την κακή κατάσταση ακόμη χειρότερη.

Σήμερα, παρόλο που ξοδεύουμε πολύ περισσότερα κατά κεφαλήν από άλλες χώρες, παραμένουμε το μόνο πλούσιο έθνος που δεν εγγυάται την υγειονομική περίθαλψη σε όλους ως ανθρώπινο δικαίωμα και πληρώνουμε, μακράν, τις υψηλότερες τιμές στον κόσμο για συνταγογραφούμενα φάρμακα. Εμείς, μόνοι μεταξύ των μεγάλων χωρών, δεν μπορούμε να εγγυηθούμε καν την οικογενειακή και ιατρική άδεια μετ' αποδοχών.

Σήμερα, παρά την έντονη αντίθεση από την πλειοψηφία των Αμερικανών, συνεχίζουμε να ξοδεύουμε δισεκατομμύρια για τη χρηματοδότηση του ολοκληρωτικού πολέμου της εξτρεμιστικής κυβέρνησης Νετανιάχου κατά του παλαιστινιακού λαού που οδήγησε στη φρικτή ανθρωπιστική καταστροφή μαζικού υποσιτισμού και πείνας χιλιάδων παιδιών.

Θα λάβουν πραγματικά διδάγματα από αυτή την καταστροφική εκστρατεία τα μεγάλα συμφέροντα και οι καλοπληρωμένοι σύμβουλοι που ελέγχουν το Δημοκρατικό Κόμμα; Θα καταλάβουν τον πόνο και την πολιτική αποξένωση που βιώνουν δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανοί; Έχουν καμιά ιδέα για το πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την ολοένα και πιο ισχυρή Ολιγαρχία που έχει τόση οικονομική και πολιτική δύναμη; Μάλλον όχι.

Τις επόμενες εβδομάδες και μήνες όσοι ανησυχούν για τη δημοκρατία και την οικονομική δικαιοσύνη πρέπει να κάνουν πολύ σοβαρές πολιτικές συζητήσεις.

Μείνετε συντονισμένοι»