Μια ακρογιαλιά μπροστά από το λιμανάκι, η Πούντα, 2 χλμ. νοτιοανατολικά από το λιμάνι και δυο ακόμη με θέα την Πελοπόννησο, τα Ασπρα Χαλίκια και οι Καψάλες. Αυτό είναι όλο και όλο το άγνωστο αυτό νησί του Κορινθιακού. 

Ενα νησί-ιδανικός προορισμός για μονοήμερες αποδράσεις, για οικογενειακές διακοπές και για όσους αποζητούν την ηρεμία, ένας τόπος που χρησιμεύει ως ενδιάμεσος σταθμός για σκάφη αναψυχής που κατευθύνονται από τον Σαρωνικό και το Αιγαίο προς τον Πατραϊκό Κόλπο και το Ιόνιο και αντίστροφα.

Τα παλιά χρόνια, μάλιστα, ήταν πραγματικά κομβικό σημείο στον Κορινθιακό κόλπο (αναφέρεται ότι απέχει το ίδιο από τη Λευκάδα και τον Πειραιά, 89 μίλια και από τα δύο μέρη).

Στο απάνεμο φυσικό λιμάνι του νησιού παλαιότερα διανυκτέρευαν οι ναυτικοί προκειμένου να συνεχίσουν με ασφάλεια το ταξίδι τους την επομένη, ενώ σήμερα τα κότερα και τα γιοτ χρησιμοποιούν τη μαρίνα των Τριζονιών ως σταθμό ξεκούρασης.

Για την προέλευση του ονόματος του νησιού υπάρχουν τρεις εκδοχές. Η μία θέλει να το οφείλει στο συμπαθές ομώνυμο έντομο, μια άλλη από παραφθορά της λέξης «τριονήσια», καθώς με αυτό το όνομα περιέγραφαν οι ντόπιοι το σύμπλεγμα των Τριζονίων που περιλαμβάνει τα τρία μεγαλύτερα νησιά, και μια τρίτη σχετίζεται με την ύπαρξη τριών θαλάσσιων ζωνών, απ’ όπου μπορεί κανείς να επισκεφτεί το νησί, δηλαδή από Ιόνιο (δυτικά), από Πειραιά (ανατολικά) και από Πελοπόννησο (νότια).

Το σίγουρο είναι ότι το νησί ξελόγιασε και τον τον Αριστοτέλη Ωνάση, ο οποίος, όπως θέλουν οι αναφορές, την περίοδο που έψαχνε να αγοράσει ένα δικό του νησί, επισκεπτόταν συνεχώς τα