Μετά την επιτυχία του "Bohemian Rhapsody", είναι φανερό πως οι βιογραφίες ειδώλων της σύγχρονης μουσικής έχουν ολοένα και μεγαλύτερη ζήτηση. Έτσι, μετά τη Γουίτνεϊ Χιούστον ("I Wanna Dance With Somebody"), τον διπλό Έλβις ("Elvis", "Priscilla") και τον Λέοναρντ Μπερνστάιν ("Μαέστρος"), οι οποίοι ξαναζωντάνεψαν επί της οθόνης τους τελευταίους μήνες, ήρθε και η σειρά του Μπομπ Μάρλεϊ.

Γραμμένο από τους Τέρενς Γουίντερ ("Ο Λύκος της Γουόλ Στριτ"), Φρανκ Φλάουερς ("Metro Manila") και Ζακ Μπέιλιν ("Η Μέθοδος των Γουίλιαμς"), το biopic του βασιλιά της ρέγκε έρχεται εξαρχής αντιμέτωπο με ένα μόνιμο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν αυτού του είδους οι ταινίες. Για να πάρουν τα απαιτούμενα βιογραφικά (και μουσικά) δικαιώματα, οι παραγωγοί είτε διασκευάζουν την έντυπη μαρτυρία ενός εκ των συγγενών του πρωταγωνιστή είτε τον εμπλέκουν κι αυτόν σε ρόλο παραγωγού. Όπως στην προκειμένη περίπτωση τη σύζυγο του Μάρλεϊ, Ρίτα, και το γιο του Ζίγκι. Αυτό έχει σχεδόν πάντα ως αποτέλεσμα την υιοθέτηση μιας ευνοϊκά προκατειλημμένης, αγιογραφικής προσέγγισης, με το "One Love" να μην αποτελεί εξαίρεση.

Το φιλμ του Ρεϊνάλδο Μάρκους Γκριν ("Η Μέθοδος των Γουίλιαμς") συναντά τον Μπομπ Μάρλεϊ στα μέσα των 70s, σταρ της τζαμαϊκανής μουσικής με μεγάλη κοινωνική απήχηση. Αυτό θα τον τοποθετήσει στο κέντρο μιας σφοδρής πολιτικο-γκανγκστερικής αντιπαράθεσης, με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό της γυναίκας του και τον ελαφρύτερο δικό του έπειτα από οργανωμένη απόπειρα δολοφονίας. Η φυγή του στο Λονδίνο θα ανοίξει την πόρτα της διεθνούς καταξίωσης, η οποία θα έρθει με το άλμπουμ "Exodus" (είχε προηγηθεί και το "Rastaman Vibration"), αλλά τον επόμενο χρόνο εκείνος θα μάθει ότι πάσχει από καρκίνο.